İNSANOĞLU

nefis kalbin en büyük düşmanıdır,umut ise en büyük dostu....insanoglu dünyaya gözlerini açtığı anda ağlayarak açar çünkü tertemiz gelmiştir kötülüklerle dolu dünyaya.büyüdükçe geçer nefis ve umut köprüsünden incecik bir çizgidir o aslında.şayet nefsini terbiye etmenin bir yolunu bulduysan eğer tamda o noktada umut yeşerir küçücük bir şeyden bile bir umut çıkarmaya başlarsın ağlayarak geldiğin dünyada artık gülmeyide öğrenirsin kaybettiğin her şey kazanacaklarının birer umdudur aslında bunu fark etmelisin,ne çok gözyaşı döktüysen toprağa aslında o kadarda umut demektir.her doğan güneş ardında yeni umutlar barındırır bilinmeyen zamanlardan gelen gülüşlerimiz bunlaradır aslında ve hayat her şeye rağmen gülmeye değer....